Innerlijke monsters uit je rugzak halen. Hoe?

Ik deel graag een prachtige tibetaanse legende met je die jou er altijd aan zal herinneren hoe je jezelf kan bevrijden van de emotionele bagage die je met je meedraagt. En wat het pad naar Verlichting – zoals ze het soms noemen – werkelijk inhoudt :

De legende

Op een dag verlaat Milarepa zijn grot om brandhout te verzamelen en wanneer hij terugkomt, vindt hij zijn grot vol monsters. Zijn eerste gedachte als hij de monsters ziet is: “Ik moet hen hier weg krijgen!”.

Hij probeert dus allerlei tactieken om hen angst aan te jagen en hen uit de grot te lokken, zonder resultaat.

Eens hij inziet dat hij zijn energie aan het verspillen is, probeert hij iets nieuws en beslist hij om hen de “dharma” te onderwijzen (~tibetaanse bijbel). Misschien dat de monsters spontaan in engelen veranderen wanneer ze horen over compassie en liefde?

Na een tijdje beseft hij dat ook dit totaal zinloos is. Sterker nog : de monsters lijken zich steeds meer thuis te voelen in Milarepa’s grot. 

Opeens begrijpt hij dat hij waarschijnlijk iets te leren heeft van de monsters. Hij kijkt hen daarop één voor één aan en zegt: “Nu we hier toch samen zijn, stel ik mij open om van jullie te leren”.

In het moment van vrede nemen met hun aanwezigheid, verdwijnen de monsters, behalve de grootste. Het is een monster met trillende neusharen en druipend speeksel langs vlijmscherpe tanden.

Milarepa besluit zichzelf nog dieper over te geven aan wat is. Hij plaatst zijn hoofd diep in de bek van het monster en zegt : “eet me maar op, als het dat is dat je wilt”.

En daarbij lost het monster op in de ijle lucht van de grot.

Het spirituele pad

Dit prachtige verhaal beeldt het spirituele pad uit.

Eens je jezelf toewijdt aan persoonlijke ontwikkeling ga je merken dat er steeds meer “monsters” uit de diepte van jouw onderbewustzijn naar boven komen om zichzelf kenbaar te maken. En geef toe: het is niet zo makkelijk om jezelf hierin te ontspannen en alle diepe “shit” die jou opeens meedogenloos in de ogen staart in de éénheid van je zijn te laten oplossen.

Als jij een beetje bent zoals Milarepa of mezelf, probeer je in een eerste reflex waarschijnlijk eerst allerlei andere tactieken om de ongewenste emoties/situaties te ontwijken. Misschien ren je wel in eerste instantie je grot uit in de hoop dat de monsters weg zijn zodra je terugkomt.

Het interessante is dat deze monsters er altijd geweest zijn. Maar dat je ze op een gegeven moment pas echt kan ZIEN. Dit is het moment van bewustwording. Je lampje gaat opeens branden.

En dat kan een lampje zijn zoals:

“Oh.. ik heb steeds voor anderen willen zorgen zodat ik mij nodig kon voelen, zodat ze mij niet zouden verlaten. Want ik vind het erg lastig om van mezelf te houden en dit is een manier om liefde bij een ander te ‘halen’.”

Of: “Ai, ik drink zo graag enkele glaasjes wijn (teveel) omdat het mij helpt afstand te nemen van hetgeen ik voel: een diepe leegte in mezelf die ik niet weet op te vullen want ik heb nooit geleerd mezelf graag te zien en mijn emoties te laten stromen”

Voor anderen is het misschien: “Tjee, het is niet oké hoe ik mijn vrouw behandel. Ik ben best dominant, agressief en manipulerend. Waw, eigenlijk wil ik zo niet zijn maar ik doe dit omdat ik controle wil houden over mensen. Omdat ik bang ben voor verlies. Omdat ik bang ben ‘niets waard’ te zijn.”

Onder destructief gedrag zitten altijd lagen moeilijk verteerbare emoties.. diep verdrongen naar de donkerte van de psyche (onderbewustzijn). 


Veroordeling creëert monsters

De demonen in de grot van Milarepa waren aspecten van zijn menszijn die hij veroordeeld had, die hij buiten zichzelf geplaatst had.

De samenleving conditioneert ons nog steeds om bepaalde emoties als verkeerd of onaanvaardbaar te zien. Wanneer jij dus zo’n emoties in jezelf voelt bovenborrelen is de eerste reflex vaak een verdringen. “Ooo ik ben jaloers op mijn vriendin. Ooo dat is echt niet oké, dat maakt mij een slecht mens, dus ik verbied mezelf dit gevoel te doorvoelen.”

Het leven zal jou echter blijven uitdagen en jou in relatie brengen met die stukjes in jezelf die je NIET oké vindt. Die te pijnlijk zijn om te voelen. Of waar jij een groot verbodsteken bij geplaatst hebt.

Dit zijn dan de personen of situaties die jij als constante “demonen” ervaart in jouw leven. Mensen en situaties die jou triggeren… die jouw zogeheten “zware, donkere gaten en innerlijke monsters” naar boven weten te halen.

Stap voor stap de innerlijke monsters aangaan

Zelf ben ik net als Milarepa lang bezig geweest met proberen deze innerlijke demonen de baas te worden. Het mooie is dat je in deze stap de demonen al kan ZIEN (de meeste mensen zijn er nog steeds blind voor). Bewust observeren is de eerste stap in je verlichtings-proces.

Een volgende stap is beseffen dat er van jou gevraagd wordt om éénheid te herstellen. Je voelt geen noodzaak meer iets buiten jou ‘slecht’, ‘verkeerd’ of ‘kwaadaardig’ te maken. Er hoeft nergens tegen gevochten te worden. Er is niets of niemand die redding behoeft. Je beseft dat het leven pure goedheid is, en dat het jou op allerlei ingenieuze manieren aanmoedigt om alle verstoten deeltjes in jezelf terug in Liefde en aanvaarding te brengen.

En ja, dit voelt aan alsof je je hoofd in de bek van een monster moet steken. Want hoe vaak je dit ook al gedaan hebt… elk monster is anders… en het blijft spannend! 

Monsters die andere monsters wakker maken

Alsof het nog niet genoeg is dat we onze eigen monsters hebben rondsluipen in ons onderbewustzijn…. Zijn er natuurlijk ook nog de monsters van de mensen waarmee we in relatie zijn.

En één van de sleutelwoorden om welke relatie dan ook te doen slagen is: eerlijke communicatie over jouw onzekerheden, angsten, twijfels, pijn, trauma, etc etc.

Stel jezelf eens de vraag: kan ik mijn eigen kwetsbare gevoelens laten zien of onder woorden brengen aan anderen, terwijl ik tegelijkertijd toch goed besef dat het monster (de pijn) eigenlijk van mij is?

Om ook dit iets duidelijker uit te beelden, heb ik nog een ander verhaal voor je. Misschien kan het jou wel helpen om één van jouw kostbare relaties mooier te maken of te laten openbloeien.

Lees het HIER.


Rakende muziek/beelden

Het feit dat iedereen innerlijke monsters (emotioneel onverwerkte pijn) met zich meedraagt – vaak onzichtbaar voor de buitenwereld – wordt ook prachtig getoond in de bekende popsong met de titel “demons”. Je vindt het clipje hierbeneden.

When the days are cold and the cards all fold
And the saints we see are all made of gold

When your dreams all fail and the ones we hail
are the worst of all and the blood’s run stale

I want to hide the truth, I want to shelter you
But with the beast inside, there’s nowhere we can hide

No matter what we breed, we still are made of greed
This is my kingdom come (2x)

When you feel my heat, look into my eyes
It’s where my demons hide (2x)

Don’t get too close, it’s dark inside
It’s where my demons hide (2x)

When the curtain’s call, is the last of all
When the lights fade out all the sinners crawl

So they dug your grave and the masquerade
will come calling out at the mess you made

Don’t want to let you down, but I am hell bound
Though this is all for you, don’t want to hide the truth

No matter what we breed, we still are made of greed
This is my kingdom come (2x)

When you feel my heat, look into my eyes
It’s where my demons hide, it’s where my demons hide

Don’t get too close, it’s dark inside
It’s where my demons hide, it’s where my demons hide

They say it’s what you make. I say it’s up to fate
It’s woven in my soul. I need to let you go

Your eyes, they shine so bright. I want to save their light
I can’t escape this now unless you show me how”

Deze blogs vind je misschien ook leuk:

>